শীতের রাতে, খালার সাথে

ఒక ఊరులో, ఒక అందమైన కుటుంబం |బయటి వ్యక్తులకు మాత్రమే అందంగా కనిపిస్తుంది| ఆ కుటుంబంలో కృష్ణ మూర్తి, సుధ ఉండేవాళ్ళు| వాళ్ళ పెళ్ళయి 30 సంవత్సరాలు దాటింది| వాళ్లకి కొడుకు రవి,కూతురు రాధ ఇద్దరికీ కూడా పెళ్లిళ్లకు అయి వేరే వెళ్లారు|సుధ చాలా మంచి ఇల్లాలు| ఓర్పు ,సహనంలో భూదేవి| కృష్ణ మూర్తి తాగడo,పేకాట ఆడడం ,భార్యను హింసించడం ఆయనకి అలవాటు|

అందరి పరిచయం చేశాను కదా ఇక కథ చెప్తాను వినండి|

ఒకరోజు కృష్ణమూర్తి ఉదయాన్నే ఇంటికి వచ్చి అప్పటికీ పడుకోనే ఉన్న సుధని చూసి |
కృష్ణమూర్తి:ఏంటి ఇంకా తెల్లవార లేదా |మా ఫ్రెండ్స్ వస్తున్నారు లేచి పార్టీకి సిద్దం చేయి|
సుధకి జ్వరము మత్తుగా కళ్ళు మూసుకుని పడుకోని ఉంది|
కృష్ణమూర్తి కోపంతో ఆమెని కాలితో తనూతాడు|
ఉలిక్కిపడి లేచింది | నిద్రలోంచి హఠాత్తుగా లేచేసరికి అయోమయంగా అనిపించింది|నాకు చాలా నీరసంగా ఉంది అండి|
ఛీ| ఇల్లు అంటే రావాలి ,రావాలి అనిపించేలా ఉండాలి అని ఎన్ని సార్లు చెప్పాను |ఎప్పుడూ నీ మొండితనం కానీ నా మాట లెక్క చేయవా అంటూ రంకెలు వేస్తున్నాడు|
ఛీ |ఎప్పుడు చక్కగున్నావులే, అంటూ చిరాకుతో ముందున్న పిండిని కాలితో తన్ని వెళ్ళిపోయాడు| ఇల్లంతా ఎగజిమ్మినట్లు పిండి అంతా పరుచుకు పోయింది| బాగు చేసే ఓపిక లేక అలాగే ఒరిగిపోయింది సుధా|
అలా వెళ్లిన వాడు పేకాడుతూ క్లబ్బులో రాత్రంతా ఉండిపోయాడు| అక్కడే నిద్రపోయాడు| తెల్లవారు పొద్దెక్కిన తర్వాత ఇంటికి బయలుదేరాడు|
ఇల్లు తాళం వేసి ఉంది| పక్కింటి వాళ్ళ అమ్మాయి వచ్చి అంకుల్ ఆంటీ తాళం ఇచ్చి వెళ్ళింది| అంటూ తాళం ఇచ్చింది |ఏదైనా పని ఉండి బయటకు వెళితే పక్కింట్లో తాళం ఇచ్చివెళుతుంది |అలాగే అనుకొని కృష్ణమూర్తి తాళం తీసుకున్నాడు| రాత్రి హ్యాంగఓవర్ దిగడానికి స్నానం చేసి తల తుడుచుకుంటూ హాల్లోకి రాగానే కాలికి ఏదో అతికినట్టు అనిపిస్తుంది | టవల్ తీసి చూడగానే ఇల్లంతా పిండి పిండి గా ఉంది| కొంచెం ఆశ్చర్యపోయాడు కృష్ణమూర్తి 30 సంవత్సరాల తన జీవితంలో ఎప్పుడూ ఇల్లు ఇలా పెట్టలేదు సుధా| ఏమైంది తనకి చిరాకు పడతారు| షుగర్ ఉండటంతో ఆకలితో ఇంకా కోపం పెరిగిపోతుంది| ఎక్కడికి వెళ్ళింది ,ఎంతసేపైనా రాలేదు, ఫోన్ అయినా చేయలేదే| తానే ఫోన్ చేసి చూశాడు స్విచ్ ఆఫ్ అని చెప్పింది |కాస్త కంగారు పడసాగాడు| టీవీ నైన్ చూద్దామని సోఫా లో కూర్చున్నాడు| టీవీ రిమోట్ వెతుకుతున్నాడు| రిమోట్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు, అది బరువుగా పెట్టిన ఒక పేపర్ ఫ్యాన్ గాలికి కిందపడింది| అది తీస్తూ ఆశ్చర్యపోయాడు అది ఉత్తరం|
అతని కళ్ళు అక్షరాల వెంట పరుగులు తీస్తున్నాయి|

"నేను చాలా విసిగిపోయాను ,అలిసిపోయాను| ఇక నా మనసుతో, మీతో ఘర్షణ పడే ఓపిక నాకు లేదు| పెళ్లి అయిన దగ్గర్నుంచి మీరు నన్ను కేవలం ఒక వస్తువుగా, ఎలాంటి భావోద్వేగాలు లేని మరమనిషిల అనుకున్నారు| అందమైన మీ రూపం వెనుక అందమైన మనసు ఉంటుంది అనుకున్నాను, కానీ ఇంత వికృతరూపం ఉంటుంది అనుకోలేదు| నీకు అన్ని సుఖాలు ,సౌకర్యాలు సమకూర్చే రోబోలా మాత్రమే ఉన్నాను|నాకు ఒక మనసు ఉంటుంది అని,దానికి ఏనో ఆశలు ఉంటాయని మీరు అర్థం చేసుకోలేదు| పెళ్లయి 30 వసంతాలు దాటినా మీరు మారలేదు నన్ను అర్థం చేసుకోలేదు కనీసం మన పిల్లలు కూడా అర్థం చేసుకోలేదు| అందుకే ఇకనైనా నాకు నచ్చినట్టుగా గడపడానికి గడపదాటుతున్న| ఆత్మహత్య చేసుకునేంత పిరికి దాని కాదు| ఎన్నో జన్మల తరువాత ఇంతటి ఉత్తమమైన మానవజన్మ వస్తుందని అంటారు|
ఈ జన్మ సార్థకత తెలుసుకునేలా నాకు నేనుగా బతుకుతాను| మా అమ్మ వాళ్ళు ఇచ్చిన డబ్బులు ఇప్పుడు నాకు అవసరనికి ఉపయోగ పడుతుంది| పిల్లలకు నా ఆశీస్సులు| నన్ను వెతికే ప్రయత్నం చేయొద్దు |అయినా నా పిచ్చి గానీ ,ఒక పని మనిషిని పెట్టుకుంటారు|
ఇక సెలవు
సుధా
ఉత్తరం చదివి అస్సలు జీర్ణించుకోలేకపోతున్నారు| ఇంతకాలం నాకు ,నా మాటకు ఎదురు కూడా చెప్పని సుధా | ఇప్పుడు ఇలా ఎగిరిపోయింది| చేతులు వణుకుతున్నాయి| ఉత్తరం తన చేతిలో నుంచి ఎగిరి కృష్ణుడి పాదాలు చెంత చేరింది|

కాసేపటికి తేరుకుని కర్తవ్యం గుర్తొచ్చినట్లు తన కొడుక్కి ఫోన్ చేస్తారు| అమ్మ అక్కడికి వచ్చిందా అని అడిగాడు| లేదు రాలేదు ఇంట్లో లేదా అని కొడుకు ప్రశ్నించారు| సమాధానం ఇవ్వకుండా ఫోన్ కట్ చేస్తారు| కూతురు కి ఫోన్ చేసి అడుగుతానరు, అమ్మ వచ్చింద రాధ లేదు రాలేదు నాన్న|సమాధానం లేకుండా ఫోన్ కట్ చేస్తారు| ఇంతలో రవి మళ్లీ ఫోన్ చేసి ఏమైంది నాన్న అని తరచి తరచి ఆడగా ఉత్తరం విషయం చెప్తాడు |

మృదుమధురంగా రవళించు కాలి పట్టీలతో ఇంట్లో నడయాడే ఇల్లాలు లేక ,స్మశాన నిశ్శబ్దం తాండవం ఆడుతుంది| ఇంటి ముందు శుద్ధిచేసి ముగిసిన ఆనవాళ్లు లేవు| పూజ గదిలో అగరవత్తులు సువాసనలు లేవు |భయం భయంగా బ్రష్ అందించే ఆప్యాయత లేదు| నాకిష్టమైన అని తనకి కష్టమైనా చేసిపెట్టే ఆ ప్రేమమూర్తి లేదు| అలా ఆలోచిస్తే సృహ కోల్పోయడు|

కళ్ళు తెరిచేసరికి హాస్పిటల్ బెడ్ పైన ఉన్నారు| రూమ్ బయట బెంచి మీద కూర్చొని కూతురు ,కొడుకు మాట్లాడుకుంటున్నారు| ఆ మాటలు విని మళ్ళీ భారంగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు |

ఏమో అన్నయ్య| అసలు అమ్మ ఎందుకు ఇలా చేసింది| అసలేం తక్కువయిందని| నాన్న గురించి తెలిసిందే కదా| తాగడం, కోప్పడటం అన్నీ మామూలే కదా| ఏదో మనసు ఆపుకోలేక వచ్చేసాను| మీ బావగారు పిల్లలు ఇబ్బంది పడుతున్నారు, త్వరగా వచ్చేస్తాను అని చెప్పి వచ్చాను| అంది రాధ|

నువ్ వెళ్తే ఎలా? మీ వదిన ఈ చాకిరి చేయలేదు |తనకి చిన్న పిల్ల కూడా ఉంది | అర్థం చేసుకో|మా ఇంటికి తీసుకెళ్లాలన ఇబ్బంది| నాన్నకి ముక్కు మీద కోపం |నేను డ్యూటీకి వెళ్ళిపోతాను| ఈయనతో ఏ టైం కి ఏమవుతుందో ఈ టెన్షన్ నేను భరించలేను|

ఇప్పుడు పెద్ద చిక్కు వచ్చి పడింది |ఇంతకీ అమ్మ ఎక్కడికి వెళ్ళి ఉంటుంది |ఎందుకు వెళ్ళింది| అమ్మ ఉంటే ఈ తలనొప్పిల ఉండేది కాదు కదా|

నేను అందుకే తెలిసిన వాళ్ల దగ్గర వాకబు చేసాను| ఉత్తరం ప్రకారం చూస్తే ఆశ్రమానికొ, హరే రామ్ మట్టంకో వెలి ఉంటుంది|

రాధా : అన్నయ్య అవును ఒకసారి అమ్మ ఆశ్రమం అడ్రస్ నను అడిగింది| సరే ఆ నంబర్ కి ఫోన్ చేసి నేను అడుగుతాను|
హలో ఇది అమ్మ వృద్ధాశ్రమం కదా అండి| నేను డొనేషన్స్ ఇవ్వాలనుకుంటున్న ఆశ్రమం లో ఎంతమంది ఉంటారు| కొత్తగా సుధా అనే పేరు ఉన్న వాళ్ళు ఎవరైనా వచ్చారా|
ఆ |ఏంటి అమ్మ అక్కడికి వెళ్లిందా |దేవుడు మన మొరా ఆలకించారు|

ఈ మాటలన్నీ వింటున్న కృష్ణమూర్తికి కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి |ఇంతకాలం నన్ను ఎంతో ఓర్పుగా భరించిన సుధా గొప్పతనం తెలుసుకున్నారు| తనను ఒక్క రోజు చూసుకోవడం కష్టమైంది పిల్లలకు| భరించే అమ్మ దొరికినందుకు సంతోషిస్తున్నారు| నిజంగా నా సుధ దేవత| నేను ఎన్ని విధాలుగా కష్టపెట్టిన, నన్ను ఎన్నడూ పల్లెత్తు మాట కూడా అనేది కాదు| ఈ కొన్ని గంటల్లోనే ఆమె లేకుండా నేను ఉండలేను అని అర్థం అయ్యింది| నేను లేనిదే ఆమె బ్రతక గలదు ఏమోగానీ, ఆమె లేనిదే నేను బ్రతకలేను|
డాక్టర్ లోనికి రాగానే ఆయనతోపాటు రవి, రాధా కూడా బెడ్ దగ్గరికి వచ్చారు|
నాన్న| నాన్న అదిగో డాక్టర్ వచ్చారు లే| నాన్న అప్పుడే నెమ్మదిగా మెలకువ వచ్చినట్లుగా కళ్ళు తెరిచారు|

ఎలా ఉంది | కొంచెం నీరసంగా ఉంది| మరేం పర్లేదు మీరు డిస్చార్జ్ కావచ్చు |కొంచెం జాగ్రత్తగా ఉండండి డాక్టర్ వెళ్ళిపోయారు|
నాన్న | అమ్మ ఆచూకీ తెలిసింది| ఈరోజు వెళ్దాం అంటూ డిశ్చార్జ్ కి అన్ని సన్నాహాలు పూర్తి చేశారు|

కృష్ణమూర్తి, రవి, రాధ కార్లో సరాసరి అమ్మ ఆశ్రమం దగ్గర ఆగారు|
నవమాసాలు మోసి, కనీ ,పెంచి ,లాలించి, పాలించి, అనారోగ్యంలో సేవ చేసి, రక్షణ ఇచ్చి ,ఆసరా అయ్యి, శక్తి ఉడగి పండుటాకై నీ చేతిలో నేలరాలుతుంది|
ఎదురుగా అమ్మ బొమ్మ దగ్గర రాసి ఉంది|
రాధా ఇలా అక్కడ ఉన్న కొటేషన్స్ చదువుతుంటే, రవి తొందర పెట్టి తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు|

ఆఫీస్ రూమ్ లో ఓ పెద్దావిడ కూర్చుంనారు| వెనక పక్క గోడ పైన ఇలా రాసి ఉంది |జీవితం ఒక అద్దం లాంటిది, దాన్ని చూసి మనం నవ్వితే అది నవ్వుతుంది| మనం ఏడిస్తే అది ఏడుస్తుంది| తేడా అర్థంలో లేదు మనలో ఉంది| మన జీవితంలో సమస్యలు కూడా అంతే ధైర్యంగా ఎదుర్కోవాలి|
సుధా గురించి వివరాలు తెలియ చేసి| ఒక్కసారి సుధనీ పిలిపించమని అడుగుతారు| ఆవిడ పక్కనే ఉన్న విశాలమైన గది చూపిస్తూ అక్కడ కూర్చోండి | నేను పిలిపిస్తాను అని చెప్పారు| ఈ ముగ్గురూ ఆ విశాలమై ఆ గదిలోకి వెళ్లారు| ఆ గది గోడలపైన అందమైన ఆణిముత్యాలు లాంటి కొటేషన్స్| టెన్షన్ లో ఉన్న ఈ ముగ్గురు మౌనంగా ఆ కొటేషన్స్ ని చదువుతూ ఉన్నారు|
ఎంత ఖరీదైన వస్తువు ధరించిన విడువక తప్పదు|

ఎంత పంచభక్ష పరమాన్నాలు తిన్న విసర్జించుట తప్పదు|
ఎంత ఖరీదైన కారు ఎక్కిన దిగి నడవక తప్పదు|

ఎంత ఎత్తుకు వెళ్ళిన తిరిగి నేల పైకి రాక తప్పదు|

ఎంత గొప్ప ప్రదేశాన్ని చూశాను తిరిగి సొంతగూటికి చేరక తప్పదు|

ఎంత గొప్ప అనుభూతి పొందిన తిరిగి మామూలు స్థితికి రాక తప్పదు|
ఇదే జీవితం|
జీవితం అనేది గమ్యం కాదు గమనం మాత్రమే|
ఎన్నిసార్లు ఓడిన గెలవడానికి అవకాశం ఉంటుంది|
గమ్యం అనంతం |గమనం అనేకం|
ఆ అనంత గమ్యం వైపు అనేక దిశలుగా సాగిపోయేది జీవితం|
ముసలితనం
నీ శరీరం లేచి నిలబడడానికి సహకరించ లేని రోజు|
నీ చేతులతో నీళ్ళు కూడా తాగలేని రోజు|
నీ కాళ్ళు ఒక్క అడుగు కూడా వేయలేనీ రోజు|
నీ పనులకు మరొకరి మీద ఆధార పడిన రోజు|
నీ భావాలను నీ నోటితో పలకలేని రోజు|
నీ నిస్సహాయ స్థితి చూసి నీకే జాలి కలిగిన రోజు|
నీ జీవితంలో ఏం సాధించావు ఏం పోగొట్టుకున్నావు నీకే తెలుస్తుంది|
కానీ అప్పటికే అంతా నీ చేజారి పోతుంది|
తప్పులు దిద్దుకునే అవకాశం కూడా ఉండదు|

చదువుతున్న కృష్ణమూర్తి కి తను నిన్నటి పరిస్థితి గుర్తుకొచ్చే కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరిగాయి|
తలుపు శబ్దం కావడంతో గుమ్మం వైపు చూసారు అందరూ|
పసుపుపచ్చని చీరలో ,నుదుట ఎర్రని బొట్టు ప్రకాశవంతంగా వెలుగుతూoటే మృదు మధుర అందెల సవ్వడి ఆ నిశ్శబ్దాన్ని భగ్నం చేస్తుంటే గంభీరంగా అడుగు పెట్టింది సుధా|

అమ్మ |అమ్మ |అంటూ చిన్న పిల్లల్ల ఏడుస్తూ ఇరువైపులా హత్తుకున్నారు పిల్లలిద్దరు| భుజం పై తల ఆనించిన ఇద్దరిని తల నిమురుతూ అలాగే ఉండిపోయింది |

అమ్మ నీకేం తక్కువ అయింది అని వచ్చావు?
ముందు రవి అన్నాడు |
అన్ని ఎక్కువ అయ్యాయి |భరించలేక వచ్చేసా స్పష్టంగా అంది సుధా|

నీకేది అవసరమైన నాన్న క్షణాల్లో తెచ్చి పెడుతున్నారు| కదా| ప్రేమ లేకుంటే అలా చేస్తారా అంది రాధ|
మొన్ననే గోపాల్ పెళ్లి లో బంగారం కూడా కొనిచ్చాను కదా |ప్రేమ లేకుంటే చస్తానా |ఏం తక్కువైందని ఇలా వచ్చావ్| | అన్నాడు కృష్ణమూర్తి |

మనశ్శాంతి |అది దొరకక వచ్చా| మీరు నన్ను పిలిచే పిలుపు ఏమిటో తెలుసా ఓయ్ , దేయం మొహం, ఇవి మీరు నాకు ఇచ్చే బిరుదులు| ప్రాణానికి ప్రాణం బాగా చూసుకునే కన్న వాళ్ళని వదిలి పెళ్లి తర్వాత ,చిరకాలం కష్టసుఖాలలో తోడునీడగా ఉంటారు అనే గుడ్డి నమ్మకంతో వస్తాం| కానీ ఏనాడు నా మనసు అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నం కూడా చేయలేదు|
ఆ |ఏంటి బంగారం కొనిచ్చాను అన్నారు కదా |నేను అడిగాను? అది కేవలం సమాజంలో మి స్టేటస్ సింబల్| ప్రతి రోజు మీకు ఇష్టమైనవి వండి పెట్టు నీ భార్య ఒక్కరోజు చేయకపోతే చెయ్యి చేసుకుంటాం ప్రేమ ఉందంటారా|
ఏ అనురాగ బంధం లేని మీతో ఇంకా ఉంటే అది నా మూర్ఖత్వమే అవుతుంది|
చిన్నప్పటి నుంచే నా మనసులో ఎన్నో కోరికలు ఉండేది| ఎంతో చదువుకోవాలని, ఏవేవో చదవాలని ,పుస్తకాలు రాయాలని, కానీ ఒక్కటి నెరవేరలేదు|
కారణం ఆయనకు ఇష్టం లేదు కాబట్టి| ఇప్పుడు చదివి ఏమి ఉద్దరిస్తాo అంటూ ప్రతి దానికి ఆంక్షలు| అందుకే ఇప్పటికైనా నేను ఇక్కడ ఓపెన్ యూనివర్సిటీ ద్వారా చదువుకుంటాను| గుడిలో అందరూ నేను పాడే పాటలు, కీర్తనలు చాలా ఇష్టపడతారు |కొందరైతే రసిమని కూడా అడుగుతున్నారు| ఆ పాటలు కీర్తనలన్నీ గ్రంథస్తం చేస్తాను | మన సంస్కృతి ,సాంప్రదాయాలు తర్వాతి తరం వాళ్ళకి తెలియజేస్తాను|
ఆయన మారుతారని ఇంత కాలం చాలా భరించాను| కానీ నేను ఆయనకు అవసరం మాత్రమే అని తెలుసుకున్న| అందుకే నాకు ఇష్టం వచ్చినట్లు ఇక్కడ బ్రతకాలి అనుకుంటున్నాను |
అమ్మ |అమ్మ భూమిపై దేవుని అపురూప సృష్టి అంటారు| తల్లికి బిడ్డలపై ఎంతో ప్రేమ ఉంటుంది కదా| అందులో| ఆడపిల్లని నా కోసమైనా ఒక్కసారి ఆలోచించలేవ అమ్మ|
బిడ్డలకు రేక్కలు లేనప్పుడు వాటికి తల్లి సంరక్షణ అవసరమైనంత కాలం తల్లిగా నా బాధ్యతలు నెరవేర్చాను| ఇప్పుడు నీకు అన్ని ఆలోచించి విచక్షణా జ్ఞానం ఉంది|
ఎప్పుడు | అమ్మ |పిల్లలతో నాకు చాలా కష్టం అవుతుంది అని అంటావు| పుట్టింట్లో నీకు పూర్తి విశ్రాంతి ఇస్తాను| మీ ఇంటికొచ్చి ఏదో రెండు మూడు నెలల్లో నాలుగైదు రోజులు చేయవలెను| కానీ మళ్లీ నాలుగు రోజులకి అమ్మ వచ్చి హెల్ప్ చేయొచ్చుగా | అంటావు| నాకు వయసు అయిపోయింది అని తెలియటం లేదా| ఇదివరకులా వేగంగా చేసే శక్తి నాకు లేదు| పైగా మీకు చంటి పిల్ల ఉన్నప్పుడు నాన్న కేరళ లో ఉన్నా వాళ్ళ ఫ్రెండ్ కూతురు పెళ్ళికి తీసుకొని వెళితే| ఈ వయసులో హనీమూన్ కి తిరుగుతున్నారని ,అల్లుడు తప్పు పట్టారని చెప్పావు కానీ| మరి వాళ్ళు ఇంతవరకు ఎప్పుడూ ఎక్కడికి వెళ్ళలేదు వారి డబ్బులతో వారు వెళ్లారు కాళ్లు చేతులు ఈ మాత్రం ఆడినప్పుడే వెళ్లాలి కదా| అని సర్ది చెప్పలేక పోయావే|
ఎప్పుడు అయ్యో బిడ్డ కష్టపడుతుంది అని అదో ఇదో చేసి పంపించే నా ఆరాటమే తప్పితే| నువ్వు ఎప్పుడైనా అమ్మ నువ్వు ఎలా ఉన్నావ్ నీ ఆరోగ్యం ఎలా ఉంది అని పట్టించుకున్నావ|
ఎందుకంటే అమ్మ అది ఆశించదు| నిజమే |కానీ మళ్ళీ నీ కడుపున పుట్టిన వాళ్లు కూడా నీలాగే తయారవుతారు| అప్పుడు నా బిడ్డ మనసు ఎంత వేదన పడుతుందో నాకు తెలుసు| అది నేను భరించలేను| కాబట్టి ఇలాంటి సందేశం యువత మనసులో సున్నితంగా చెరుకుపోయేలా చేయాల్సిన అవసరం ఇప్పుడు ఉంది|
నాలా నా బిడ్డగానీ, మరో అమ్మ గానీ బాధ పడకూడదని నా ఆశ|
రాధా కళ్ళనిండా నీళ్ళు నిండాయి|
అమ్మ|మరి నేనేం తప్పు చేశాను| నువ్వు నా దగ్గరకి కూడా రాలేదు కదా| కొడుకు ప్రశ్నించారు|

మానవ శరీరం గరిష్ఠంగా 45 డే (యూనిట్స్ ) బాధని భరించగలదు అంట| కానీ నీ తల్లి బిడ్డకు జన్మనిచ్చే టప్పుడు 57 డే (యూనిట్స్) నొప్పిని భరిస్తూదంట| అది 20 ఎముకలు ఒకేసారి విరిగితే పడే బాధ తో సమానం| కానీ అంత బాధ భరించి తన కడుపును చీల్చి బిడ్డకు జన్మనిస్తుంది తల్లి| ఆ బిడ్డను చూసి ఆ బాధ అంతా మర్చిపోతుంది| కోడలు ఎప్పుడు కూతురు కాలేదు| తను చదువుకుంటూ, చిన్న పిల్లలను చూసుకుంటూ ఇబ్బంది పడుతున్నా | కూతురు అయితే సహాయప డుతుంది, నాకెందుకు సహాయపడదు అంటూ ఎన్నో అనింది అని చెప్పావు| అంటే వచ్చి మీ దగ్గర కొన్ని రోజులు ఉన్నాను| నేను ఉన్నన్ని రోజులు వంట గదిలో గాని ,ఏ పని చేసిన చిదరించుకుంటు ఉండేది| భయం భయంగా గడిపాను| ఆమె నన్ను అన్ని మాటలు అంటున్నప్పుడు ,నీ మనసుకు తెలియదు నా మనసు బాధ పడుతుందని |ఆమెకు నేను రెండు సంవత్సరాలుగా మాత్రమే తెలుసు| మరి నీకు నువ్వు
పుట్టినప్పటి నుంచి తెలుసు| ఒక్కసారైనా నేను ఎలాంటి దాన్ని చెపి నాకు భరోసా ఇవ్వలేకపోయింది| అయినా ఇవన్నీ అని మిమ్మల్ని బాధ పెట్టాలని కాదు రేపు నీ కొడుకుతో మీరిలా బాధపడకూడదని| నేను అనుకున్న కొన్ని పనులు ఈ జన్మ ముగిసేలోగా చేయాలని వచ్చేసాను| నన్ను క్షమించండి|
సుధా జీవితంలో తొలిసారి మార్దవంగా కళ్ళల్లో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి| కృష్ణమూర్తి ప్రేమ గా దగ్గరికి తీసుకున్నారు|
నిను ఎన్నో కష్టాలు పెట్టిన మాట నిజమే |కానీ నీ మనసు ఇంత గాయపడుతుంది అని అనుకోలేదు| నువ్వు లేక క్షణం ఒక యుగం అయింది| నువ్వు లేక నేను బ్రతకలేను రా సుధా నా అవసరం కోసం కాదు, నువ్వు అక్కడే ఉంది నీకు ఇష్టమైన పని చేసుకో| ఇక నుండి నీ ప్రతీ కష్టం పంచుకుంటాను| తాగుడు మానేస్తాను| ఇకముందు కూడా వాటి జోలికి పోను| నువ్వు ఎన్నోసార్లు మానేయడానికి డాక్టర్ దగ్గరికి కౌన్సిలింగ్ కి రమ్మన్నావు కదా |ఇప్పుడు వస్తాను| నిన్న డాక్టర్ చెప్పారు| నీకు తరచు అనారోగ్యం ఎందుకు వస్తుందంటే ,అప్పుడు బాబుకి కిడ్నీ ఇచ్చావు కదా| అందుకే నీకు అనారోగ్యంగా ఉంటుందంట|నిజంగా అమ్మ అనే పదానికి నిలువెత్తు నిదర్శనం| నిన్ను కంటికి రెప్పలా కాపాడుకుంటాను| నా మీద ఒట్టు నన్ను నమ్ము సుధా ప్లీజ్ |అంటూ కన్నీటి పర్యంతమయ్యాడు కృష్ణమూర్తి|
అమ్మ నా ప్రాణం నిలబెట్టిన నిన్ను బాధపెట్టాను నన్ను క్షమించు అన్నాడు రవి|
అన్నా నీ తల్లి మనసు అర్థం చేసుకోలేకపోయాను| నేను బాధపడకూడదని మీ తపన చూస్తే నాకు సిగ్గేస్తుంది| క్షమించమ్మా | నన్ను క్షమించు అమ్మ|
పిల్లలిద్దరూ కన్నీళ్లతో తల్లి పాదాలు అభిషేకం చేస్తున్నారు |
మన హృదయం విశాలం చేసుకునే కొద్ది ఎదుటి వారి తప్పులు చిన్నవిగా కనిపిస్తాయి| ఓర్పు క్షమా గుణం పెరుగుతుంది| ఒకరితో ఒకరు మనసు విప్పి మాట్లాడుకో గలిగితే ప్రపంచం లో అన్ని సమస్యలు వాటంతటవే తొలగిపోతాయి| ఐశ్వర్యరాయ్ కావాలంటే అందంగా ఉండాలి, కానీ మదర్ తెరిసా కావాలంటే అందమైన మనసుండాలి|
గుడిలో జై గంట తధాస్తు అన్నట్లు మోగింది అది ఆమెకు దిక్సూచి గా భావించి ముందుకు సాగింది|
ప్రతి అమ్మకు నా పాదాభివందనం|
మీ